...

Sen geceyi gece seni beklerdi aşığın maşukunu bekleyişi gibi… gece olunca saçardın tüm incilerini o en güzel sevgiliye… dudaklarından dökülen nameleri taşırdı melekler göğe… ve sen sabahlara kadar inlerdin gecenin beşiğinde… seni barındıran beşik, belki de sana eşlik ederdi sessiz sessiz… kimi taşıdığının farkındaydı ve saygısından hiç mi hiç sallanmazdı… sen üzerindeyken o hep gençti, yeşildi yaprakları her mevsim ve canlıydı dalları…

Ve sen bir gün gittin… “ne yapayım ben acele ettim kışta geldim… sizler cennet-i asa bir baharda geleceksiniz… yetiştirdiğim, yetiştiğiniz devrin, o bahar devrinin güllerinden, çiçeklerinden demetlerle buketlerle mezarımın başına geleceksiniz, selam vereceksiniz, henien leküm sesini işiteceksiniz” deyip gittin…

Sana gelmiştim… küçüktüm o zaman… evinin girişinde akan sudan içmiştim kana kana… çocukluğumun üzerine acemilik urbamı da giymiştim… merdivenlerden çıktım çocukça… içeriye girdim… senden kalan odada miracına yönelmişler vardı çok uzaklardan gelen… koştum durdum bende yanlarında… bir başka odada senden kalan hatıralar anlatılıyordu gelenlere… oturdum dinledim çocukça… balkonu gösterdiler… balkondan geceye, geceden yıldızlara açılan dalların arasındaki beşiğini gösterdiler… koca çınar suskundu… beşiğinde bir yalnızlık… kucağında sallayacak bir yavrudan yoksun bir anne gibiydi…

U’ların yan yana dizildiği uzun bir zaman oldu… senden kaldı diye hazmedemeyen hortlaklar zuhur etti senin hatıralarını yağmalamak isteyen… sana pervasızca uzanan dillerin yanında uzanan ellerden bir kaçı kırdı döktü beşiğinin bir kanadını… o yeşil yapraklar hayatını döktü sonbaharda… dallar büküldü… ölüme yüz tuttu…